1986 – 1988 
DEVA Vakschool Almelo
(illustratieve vormgeving)
1990 - 1995 
AKI Academie voor beeldende kunst Enschede
(schilderen en tekenen)
1995 – 1996 
Pedagogisch Technisch Hogeschool Zwolle
(2e graads lerarenopleiding)

CV: 1995 -1997 docent grafiek
1997 -2002 dessinontwerper Texoprint.
2002 -2005 hoofd design Novo-Wallco.
2005 - 2020 zelfstandig ontwerper/colorist
2020 - kunstschilder

1995 -AKI groepstentoonstelling
Broerenkerk Zwolle
1996 - solotentoonstelling galerie Ferdinand, Kampen
december 2024 - groepstentoonstelling kunstruimte Concordia, Enschede.
 
Bij mijn grootmoeders huis, op de hoek van de straat, woonde in een oude boerderij een kunstenaar. Hij kwam uit het Westen en was getrouwd met een vrouw uit het dorp – een vreemde vogel in de bijt, maar wel één met wortels die hij zelf had geplant. Hoe ik voor het eerst in zijn huis terechtkwam, weet ik niet meer. Misschien liep ik er gewoon naar binnen, gedreven door nieuwsgierigheid. Wat ik wél herinner, is het gevoel dat me daar overviel.
Het licht viel schuin door de ramen naar binnen, stofdeeltjes dansten in de lucht als kleine planeten. De geur van verf hing zwaar in de ruimte, vermengd met de geur van hout en iets ongrijpbaars – misschien vrijheid. Overal stonden en hingen dingen die ik niet herkende, maar meteen begreep: schilderijen die zwegen en toch spraken, stapels boeken die wachtten tot iemand ze zou openslaan, en een platenspeler met albums waarvan de hoezen al verhalen vertelden voordat de muziek begon.
Daar, in dat huis vol kleur en stilte, gebeurde iets. Ik besefte dat er een ander soort leven bestond – een parallelle wereld die tot dan toe onzichtbaar was geweest. Een leven waarin verbeelding niet iets was om te verbergen, maar om te volgen. En tot mijn eigen verrassing voelde ik me er meteen thuis, alsof ik een deur had geopend naar een kamer die al die tijd op mij had gewacht.
Vanaf die dag keek ik anders naar de wereld. Het gewone kreeg glans, het saaie werd gelaagd, het lelijke interessant. Ik begon te tekenen – eerst voorzichtig, daarna gulzig. Mijn schetsboeken vulden zich met lijnen, gedachten en schaduwen van wat ik zag, of dacht te zien. Ik wilde alles begrijpen, alles vasthouden.
Ik was een spons – dorstig naar betekenis, naar vorm, naar iets groters dan mijzelf. En wat ik daar proefde, in die oude boerderij – dat eerste besef van schoonheid, van anders kijken – heb ik nooit meer losgelaten.


picture: Cyril wermers, 2025.




back